Herbert Zbigniew (1924-1998), jeden z najważniejszych polskich poetów współczesnych, dramatopisarz, eseista. Pochodził ze Lwowa. W 1943 studiował na konspiracyjnych kursach Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Był żołnierzem Armii Krajowej. Ukończył studia prawnicze i ekonomiczne. Debiutował w prasie 1948. W latach stalinowskich pracował m.in. jako projektant urządzeń sanitarnych oraz przy wydobywaniu torfu. W 1950 zadebiutował, jako poeta, na łamach Tygodnika Powszechnego.

W 1956 wydał pierwszy tomik poetycki Struna światła. W latach 1965-1968 był członkiem redakcji miesięcznika Poezja. W latach 60. i 70. podróżował po świecie. W 1975 był sygnatariuszem protestu przeciw zmianom konstytucji PRL wzmacniającym m.in. rolę PZPR. Został członkiem redakcji podziemnego pisma Zapis. Stał się sztandarowym poetą polskiej opozycji. W latach 1986-1992 mieszkał w Paryżu, gdzie współpracował z Zeszytami Literackimi. Po powrocie do Polski pisywał teksty publicystyczne m.in. do Tygodnika Solidarność.

W swojej poezji nawiązuje do antycznych korzeni europejskiej tradycji kulturalnej i etycznej. Do najsłynniejszych jego utworów należy cykl wierszy (zamieszczonych w różnych tomikach) o panu Cogito.

Twórczość: zbiory wierszy następnie Hermes, pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), Napis (1969), Pan Cogito (1974), 18 wierszy (1983), Raport z oblężonego miasta (1983, Paryż), Arkusz (1984), Elegia na odejście (1990, Paryż), Rovigo (1992), Epilog burzy (1998), eseje Barbarzyńca w ogrodzie (1962; słynny dziennik podróży m.in. po historii i kulturze śródziemnomorskiej), Martwa natura z wędzidłem (1993; refleksją nad malarstwem niderlandzkim), Labirynt nad morzem (2000), Król mrówek (2001; książka niedokończona, opracowana przez R. Krynickiego na podstawie zapisków autora; utwory osnute na motywach mitologii greckiej), Węzeł gordyjski oraz inne pisma rozproszone (2001), dramaty i słuchowiska radiowe zebrane w tomie Dramaty (1970).